درد ساق پا 1

مقدمه:
درد ساق مشكل شایعی در میان ورزشكاران خصوصا دونده های مسافت های طولانی است. این مسئله 12-7 درصد آسیب ها در بیماران سرپایی را تشكیل می دهد. در ورشكاران دو و میدانی درد ساق شایعترین محل آسیب بوده و 28 درصد كلیه آسیب ها را شامل می شود. 36-26 درصد از آسیب های Overuse، در ساق بوده است.
واژه Shin splints توسط ورزشكاران دو و میدانی بطور معمول برای توصیف كلی درد ساق پا بكار می رود. این كلمه برای بیان درد در امتداد لبه داخلی تیبیا كه به طور شایع در دونده ها تجربه می شود، توسط پزشكان بكار برده شده است.از لحاظ پاتولوژیك استفاده از این كلمه صحیح نمی باشد. علل متعدد با پاتولوژی های معین برای دردهای ساق در ورزشكاران بیان شده كه پزشك را به درمان دقیق تری هدایت می كنند.

اهمیت تشخیص صحیح و مشخص در طراحی برنامه درمانی و گرفتن نتایج مطلوب و بازگشت سریع تر و رزشكار به ورزش بر كسی پوشیده نیست. بنابراین توصیه می شود پزشكان به منظور یافتن اصطلاحات خاص بر اساس اصول تشخیصی و آناتومیك صحیح از واژه Shin splints استفاده نكنند.

نمای بالینی:
عموما درد ساق پا در ورزشكاران شامل یك یا چند فرآیند پاتولوژیك و آناتومیك خاص است.
* استرس استخوانی: شامل طیفی از آسیب استخوانی از bone strain تا stress reaction (واكنش استرسی) و strass-fracture (شكستگی استرسی) می باشد.
* نارسایی عروقی: كاهش جریان خون شریانی مثل گیر افتادگی شریان پوپلیتئال یا نارسایی وریدی، بیماری های ترومبوتیك یا كلاپس عروق بدلیل افزایش فشار داخل كمپارتمان.
* التهاب: التهابی كه از محل اتصال عضلات ناشی می شود، خصوصا تیبیالیس خلفی و سولئوس و فاسیای لبه داخلی تیبیا.
* افزایش فشار داخل كمپارتمان: ساق پا متشكل از تعدادی كمپارتمان عضلانی است كه در نتیجه Overuse دچار تورم شده و دردناك می شوند، خصوصا هنگامی كه فیبروز بیش از حد فاسیا نیز وجود داشته باشد.
* گیرافتادگی عصبی: به عنوان مثال عصب پروتئال سطحی.
افتراق میان فرایندهای فوق با شرح حال و معاینه فیزیكی و سپس آزمایشات بالینی و تصویربرداری انجام می گیرد. نكته مهمی كه باید به خاطر داشت این است كه دو یا سه فرایند فوق ممكن است همزمان وجود داشته باشند.

این ارتباط متقابل میان علل پاتولوژیك درد ساق پا:
1- استرس استخوانی
2- التهاب
3- سندروم كمپارتمان
بطور خلاصه علل درد ساق پا در ورزشكاران عبارتند از:

نقش بیومكانیك
تجربیات بالینی نشان می دهد كه بیومكانیك غیرطبیعی فرد را مستعد درد در لبه قدامی یا داخلی تیبیا می نماید. هردو طیف از انواع غیرطبیعی كف پا(كف پای صاف و قوس دار) در بروز درد ساق در ورزشكاران دخالت دارند. كف پای قوس دار و انعطاف-پذیر خاصیت ضربه گیری كمتری داشته و در نتیجه باعث وارد آمدن فشار بیشتری براستخوان می گردد. در ورزشكارانی كه پروناسیون شدید پا دارند، عضلات كمپارتمان های خلفی ساق در موقعیت طویل شده قرار داشته و ناگزیر به انقباض اكسانتریك شدیدتر و طولانی تر هستند كه پروناسیون پس از ضربه پاشنه جلوگیری كنند. به هنگام Toe off این عضلات مجبور هستند از حالت كشیده تری به صورت كانسنتریك منقبض شوند تا تغییر شكل به حالت سوپیناسیون پا كه بازوی سخت-تری برای Push off ایجاد می كند را باعث شوند. با خسته شدن این عضلات میزان ضربه گیری آنها نیز كاهش میآبد.
كشش مزمن در محل اتصال عضلات نیز به نوبه خود می تواند باعث پریوستیت مزمن سمت داخلی تیبیا (در گذشته Shin splints گفته می شد) گردد. در مورد مزمن این مكانیسم در ایجاد شكستگی های استرسی یا سندروم كمپارتمان عمقی ساق دخالت دارد.سفتی عضلات پشت ساق كه اغلب در نتیجه تمرینات سخت ایجاد می شود، دورسی فلكسیون مچ پا را محدود كرده و تمایل به پروناسیون بیش از حد را افزایش می دهد. ناپایداری مچ پا ثانویه به پیچ خوردگی های مزمن مچ، ناگزیر باعث Overuse تاندون های پ